Interview Met Els de Laaf ( Allan)

 

''

Hoewel De Laaf in een van de mooiste buurten van Amsterdam woont, is haar huis door de authentieke meubels en curiosa niet alleen imponerend, maar ook knus. Dat die bescheidenheid ook bij De Laaf hoort blijkt wel: ‘Er hangt hier in Amsterdam eigenlijk maar één werk van mezelf,’ vertelt ze. In het schilderij dat ze aanwijst zijn haar stijlelementen verenigd: veel dieren en grote kleurvlakken.

De kunstenares was een van de eersten die zich aanmeldde voor The Colorfield Performance. Die aanmelding kwam vooral voort uit waardering voor de projecten van Dirk Hakze, met wie ze jaren geleden voor het eerst kennismaakte. ‘Ik heb een keer een fietstocht gemaakt langs de kust van Vlissingen en daar stond Dirk op het strand de zee te schilderen. Wat ik altijd leuk heb gevonden is zijn optimisme, hij gelooft dat zijn plannen zullen slagen en hij straalt daardoor veel enthousiasme uit. Iedere keer komen die projecten weer boven water, eigenlijk net als de zee. Steeds verschijnt zijn koppie boven de golven en staat ie ergens te schilderen.’

Wat De Laaf zelf wil maken voor The Colorfield Performance heeft ze nog niet uitgedacht, maar ze zal van tevoren wel een idee hebben: ‘Want als je daar zonder plan staat denk je: wat doe ik hier. Die fase wil ik eigenlijk overslaan. En ik wil iets anders maken dan de rest. Ieder werk moet uniek zijn.’ Toch heeft de kunstenares geen vaststaand maakproces: ‘Meestal werk ik in series, ik heb bijvoorbeeld veel architectuur en dieren geschilderd. Of ik krijg een opdracht, zo vroeg iemand eens of ik een groen schilderij wilde maken. Toen dacht ik: wat krijgen we nou, ik heb zoveel schilderijen en dan moet het ineens groen zijn. Maar toen ik op vakantie was en naar boven keek realiseerde ik me dat ik een abstract bladerdak kon maken. Dat heb ik toen gedaan, en daarna schilderde ik ook een groene zee en groene dieren. Maar ik weet nooit wat ik ga maken.’

Ofschoon de kunstenares in de jaren zestig al metaal- en touwobjecten maakte, ging ze pas schilderen nadat ze gestopt was met werken.In de periode daarvoor had ze al haar man ontmoet op het spreekuur van de Rietveldacademie. ‘Dat is een uitgebreid spreekuur van zo’n veertig jaar geworden,’ grapt ze erover.

Hoewel geboren in Amsterdam, heeft de Laaf een goede band met Friesland. ‘Van oorsprong kwam mijn grootvader ervandaan. Het was voor mij als kind een spannend land. Ik vind het nu ook prettiger in Friesland, daar heb ik mijn atelier. Het gehaast en de toeristen maken Amsterdam er niet leuker op. In Friesland zit ik bijna altijd thuis, terwijl ik in Amsterdam als ik ’s ochtends wakker wordt me al afvraag waar ik eens naartoe zal gaan.’

Met het Friese kunstpubliek heeft De Laaf ook ervaring, omdat ze regelmatig meedoet aan kunstroutes zoals het Paradepaadje. ‘Soms heb ik wel 400 mensen binnen. Beneden heb ik een ruimte waar bezoekers mogen komen, en ook in de kamer hang ik werk op. Meestal zijn ze wel geïnteresseerd,  maar ze zeggen ook vaak: ‘’Wat een mooie keuken heeft u.’’

Voor Leeuwarden-2018 hoopt De Laaf dat de stad meer indrukwekkende kunstprojecten opzet. ‘Er moet een hotspot komen in Leeuwarden, bijvoorbeeld een toren die versierd is met behulp van gekleurde platen of fantastische lichteffecten. Leeuwarden wordt immers de culturele hoofdstad van Europa, niet van alleen van Friesland of Nederland. Er moet groots gedacht worden.’